Πέμπτη 10 Μαρτίου 2016

Πατρίδα όμορφη

της Παναγιώτας Χατζηδημητρίου-Κυριακίδου 
Αναφερόμενη στη πατρίδα της το Γεράνι


Πατρίδα όμορφη, γλυκιά να΄ξερες πως μου λείπεις. 
Οι ξένοι τώρα σε χαίρονται, μα το βλαστάρι λείπει. 

Στην ξενιτειά που βρίσκομαι, όνειρα πάντα κάνω, 
μια μέρα στην Πατρίδα μου ξανά, ελεύθερα ν΄ ανασάνω. 

Με της ψυχής τα όνειρα, ταξίδια κάνω τώρα... 
Με της αγάπης τα πανιά... 

Στην όμορφη πατρίδα μου, που ‘χει καρδιά πληθώρα! 
Τα χρόνια που χάθηκαν...


αναδημοσίευση από: http://www.gerani-ammoxostou.com/magazine/magazine3.pdf

Αποστόλου Γεώργιος Χατζηνικόλα (Πουρνελλόματος)

Αποστόλου Γεώργιος Χατζηνικόλα (Πουρνελλόματος) ήταν ποιητάρης από τον Λυθροδόντα.
Το όνομά του αναφέρεται στο βιβλίο: Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ στην Ελληνική λογοτεχνία της Κύπρου 

Αντωνόπουλος Χρίστος


Ο Ποιητάρης Αντωνόπουλος Χρίστος καταγότανε από την Αρμίνου. 
Γεννήθηκε το 1878 και απεβίωσε το 1957


Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016

Λυπητερά, λυπητερά πάλιν εν να φωνάξω / Άζινος Μ. Χαράλαμπος

Λυπητερά, λυπητερά πάλιν εν να φωνάξω
όλους μεγάλους και μικρούς κοντά μου να συνάξω
Όσοι παρών ευρίσκεστε να σας παρακαλήσω
να δώσετε μιαν προσοχήν σ’ αυτά πον να μιλήσω
Τον βίον του Κεμάλ Ατατούρκ εν να σας ιστορίσω
τζαι δεν θα μείνη μια καρκιά να μεν την συγκινήσω
Ο θάνατός του συννεφκιά το γένος του σιεπάζει
κι ούλλη Ευρώπη γενικώς κλαίει κι αναστενάζει […]


ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ: Ποιητική Συλλογή του Γιώργου Μολέσκη. Εκδόθηκε το 1972

ΟΙ ΡΙΖΕΣ


Ένα λουλούδι
που πέταξε μίσχο και άνθισε
γυρίζει κατά τη γη
τσακισμένο από το βάρος
της ίδιας του της ύπαρξης.
Θέλει ν’ αγγίξει τις ρίζες του,
να βεβαιωθεί…
Μα πού
θα βρει τις ρίζες
που χώθηκαν σε τόσο βάθος,
που σκόρπισαν σε τόσες κατευθύνσεις;
Κι όμως το ξέρει,
οι ρίζες του το τρέφουν.

Λευκωσία, Φυλάκιο Νο 3, οδός Πάφου
Αύγουστος 1974


***

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ


Ο κόσμος που αγαπήσαμε
απομένει πίσω απ’ τα συρματοπλέγματα
και τους ξένους στρατούς,
ζει σαν φάντασμα μέσα σε έρημα τοπία,
μπαινοβγαίνει μέσα σε χαλασμένα σπίτια,
δειπνάει σε εγκαταλειμμένα τραπέζια.
Ο κόσμος που αγαπήσαμε απόμεινε
ένας δρόμος σπαρμένος με πτώματα,
ένα ξερό πηγάδι με τρεις αγνώριστους νεκρούς,
μια πόρτα ανοιχτή σε μισοχαλασμένο σπίτι,
που τη χτυπά αδιάκοπα ο αγέρας,
ένας νεκρός σκύλος
με φουσκωμένη την κοιλιά του, σαν σακκί, πλάι στην εξώπορτα.
Δεν μπορούμε να το συλλογιστούμε αλλιώς
παρά μονάχα όπως τον αφήσαμε τούτο τον κόσμο
κι όλο θέλουμε να γυρίσουμε
για να βάλουμε τάξη.

***

ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ


Στη Νόνα

Τούτος ο τόπος είναι σκληρός, μικρή Μήδεια.
Είναι τραχύς σαν πεδίο ηφαιστείου —
τα λουλούδια ανθίζουν πάνω στην πέτρα
και τα δέντρα ριζώνουν στην ξέρα.
Ένας δράκος κρατάει το νερό,
ένας ληστής κλείνει τους δρόμους,
ένα πουλί από σπαθιά κόβει τον ουρανό κομμάτια
κι ένας κήτος σιδερένιο κλείνει τη θάλασσα.
Δεν μπορείς να ζήσεις εδώ χωρίς αγάπη.
Δεν αρκεί η αγάπη για το παραμύθι,
τ΄ ακρογιάλια τα δαντελλωτά,
τις ανθισμένες λεμονιές, τα πορτοκάλια.
Ούτε και για τον πρίγκιπα
τον καβαλάρη της Αργώς η αγάπη,
που πατρίδες λησμονά.
Εδώ θα βρεις μονάχα τα κρανία των σοφών,
τα κόκκαλα των πολεμιστών,
τα θέατρα αδειανά και τους ναούς
απ΄ τους θεούς εγκαταλειμμένους.
Τη φωνή του ποιητή θα την ακούς
μονάχα όταν πιστεύεις
και πολύ πρέπει να πιστεύεις
για να δεις το φως,
να δεις τη λάμψη, τη γαλήνη,
την ομορφιά που μας σκλαβώνει.
Είμαστε εδώ
αχθοφόροι
και φύλακες
τούτων των καταλοίπων
του πολιτισμού.
Τσακισμένοι
απ΄ το βαρύ τους φορτίο,
με ματωμένα τα χέρια
κυρτωμένες τις πλάτες,
δεν είμαστε εμείς
της ζωής
απλοί διαβάτες.
Πώς να σου εξηγήσουμε αλλιώς,
και πώς να καταλάβεις, μικρή Μήδεια.
Τούτος ο τόπος είναι σκληρός
και για να ζήσεις πρέπει πολύ ν΄ αγαπάς.
Ν΄ αγαπάς με τούτη την αγάπη την παράλογη,
τη μυστική, την ανεξήγητη —
αγάπη για την πέτρα, την ξέρα
τα ερείπια,
τα χτεσινά και τα σημερινά,
τα ερείπια που όλο πληθαίνουν,
τα κόκκαλα,
τα σύνορα που όλο μικραίνουν,
τα λάθη, τα λάθη κι όλα…
Το αποπροσανατόλισμα,
τα δάρσιμο στους βράχους,
την πιθανότητα
μιας τελικής καταστροφής…
Κι αν έτσι δεν αγαπάς
εδώ σε τούτο τον τόπο
χάθηκες κι εσύ
κι ο τόπος.

Κυριακή 6 Μαρτίου 2016

Προς Αμυδράν ιδέα: Ποιητική Συλλογή της Νικης Μαραγκού (Μικρό απόσπασμα) (Εκδόσεις: Το Ροδακιό) (2013)



ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΣΤΙΣ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


Κάθε χρόνο στις 13 Αυγούστου
τη μέρα που ο τουρκικός στρατός
μπήκε στην Αμμόχωστο
και ο Κωνσταντής οκτάχρονος
έφυγε με την οικογένεια του,
πάει και καθαρίζει την παραλία
από τα αποτσίγαρα, τα πλαστικά,
τα τενεκεδάκια, τα κουκούτσια τα γυαλιά.



ΝΕΚΡΗ ΖΩΝΗ


Αυτό που λένε «νεκρή ζώνη» δεν υπάρχει
γιατί πάντα ανήκε σε κάποιους ζωντανούς.
Στο σκοινί με τα ρούχα της μνήμης
μικρές φανέλες σκάζουν στον ήλιο
ένα αγόρι πέφτει κάτω
και πληγώνει το γόνατο του
Μια γυναίκα κλαίει.
Ευτυχώς η γη δε γνωρίζει τίποτα γι’ όλα αυτά
και διακοσμεί τους πεσμένους τοίχους με κισσό
τις πληγές με παπαρούνες
τους τάφους με θυμάρι

ΤΟ ΠΡΟΖΥΜΙ


Σκέφτομαι τις γυναίκες που ξυπνούσαν
με το άστρο της πορνής για να ζυμώσουν
Τις Χριστιανές με προζύμι που είχαν φτιάξει
από τον αγιασμό της ημέρας του Σταυρού
και τις Τουρκάλες με νερό από τα πρωτοβρόχια.
Και οι δυο κουβαλούσαν τα βρέφη στη ράχη τους
και τη γνώση τους για την ιερότητα της ζωής.
Οι άντρες τους καμιά φορά το ξεχνούσαν.

ΑΥΡΙΟ


Αύριο
θα ανατείλει ο ήλιος στην ώρα του
γιατί ο κόσμος τούτος
έχει κανόνες απαράβατους
και περιγράμματα αμετακίνητα
που δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω
κρατώ λοιπόν την ψευδαίσθηση
της ελευθερίας
και ευφραίνομαι
στην θέα των καραβιών με φώτα
στην παραλία της Λεμεσού
διαβάζοντας για την Άννα Λουζινιάν
που κυκλοφορούσε με τον παπαγάλο της
ενώ στον γάμο της ένα γιγάντιος αετός περπατούσε μέσα στο πλήθος
κινώντας μηχανικά τις φτερούγες

ΚΗΠΟΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ

Να σε αφήνουν τα άλογα στην Πύλη
να περνάς από σιντριβάνια,
κήπους νυχτερινούς,
νούφαρα, υάκινθους,
μήλα των Εσπερίδων.
Το φως τα ανατρέπει όλα,
αλλά εσύ επιμένεις να διασχίζεις τα άδυτα,
τα σκοτεινά, τα αμίλητα

Πέμπτη 3 Μαρτίου 2016

2η Σύναξη Κυπρίων Ποιητών : 02 Μαρτίου 2016


Πραγματοποιήθηκε χθές 02 Μαρτίου 2016, με επιτυχία η 2η Σύναξη Κυπρίων Ποιητών. Την εκδήλωση οργάνωσε   το Grammar School Nicosia, το Literary Society του European University Cyprus με την στήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, στην Αίθουσα Ωμέγα. 


Στην εκδήλωση προλόγισε η κα  Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου, Β. Διευθύντρια The Grammar School Nicosia, ενώ χαιρετισμούς απήυθυναν ο  Δρ Σταύρος Καραγιάννης, (Associate Professor and Managing Editor of Cadences: a Journal of Literature and the Arts in Cyprus) European Universtity Cyprus και η  Δρ Νάντια Στυλιανού, Ανώτερη Μορφωτική Λειτουργός των Πολιτιστικών  Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. 

Ακολούθησε Παρουσίαση του περιοδικού Cadences και cd 24 ποιητών της σύγχρονης κυπριακής ποίησης από τον Δρα Σταύρο Καραγιάννη ενώ την εκδήλωση πλαισίωσε μουσικά,  σύνολο από μαθητές του Grammar School Nicosia, τους οποίους  δίδαξε ο καθηγητής Μάριος Χαραλάμπους
που τραγούδησαν μελοποιημένη Ποίηση του Γιώργου Σεφέρη, αλλά και του Οδυσσέα Ελύτη. 

Στο κυρίως μέρος της εκδήλωσης οι ποιητές που συμμετείχαν, απήγγειλαν με αλφαβητική σειρά από ένα ποίημα, τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο μέρος της σύναξης. Μάλιστα οι απαγγελίες του 1ου μέρους μαγνητοφωνήθηκαν για τη δημιουργία ενός cd. Πρώτοι απήγγειλαν οι νεοσυμμετέχοντες στη σύναξη ενώ ακολούθησαν ό ποιητές που είχαν λάβει μέρος στην εκδήλωση του προηγούμενου έτους. 

Στην φετινή εκδήλωση το παρόν έδωσαν και Τουρκοκύπριοι Ποιητές, οι οποίοι απήγγειλαν τα ποιήματά τους  στη Τουρκική και Αγγλική Γλώσσα. Εδώ τονίστηκε και η ανάγκη από την επόμενη σύναξη να υπάρξει δυνατότητα μετάφρασης των ποιημάτων τόσο από τη Τουρκική όσο και από την Αγγλική γλώσσα. 

Οι Ποιητές που έλαβαν μέρος στην εκδήλωση ήσαν: 

Nafia Akdeniz
Zeki Ali
Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Δημήτρης Γκόγκας
Αγγέλα Καϊμακλιώτου
Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης
Gürgenç Korkmazel
Μαρία Παπαστεφάνου
Μαρία Σιακαλλή
Ειρήνη Σιδερά
Αντρέας Τιμοθέου
Βασίλκα Χατζήπαπα
Χρήστος Χατζήπαπας
Neşe Yaşın

Αλεξάνδρα Γαλανού
‘Αννα Κουππάνου
Λίλη Μιχαηλίδου
Γιώργος Μολέσκης
Νόρα Νατζιαριάν
Νάσα Παταπίου
Μόνα Σαββίδου Θεοδούλου
Αθηνά Τέμβριου
Νένα Φιλούση
Γιώργος Χριστοδουλίδης
Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου


Τρίτη 1 Μαρτίου 2016

Μάρτης Μήνας Ποίησης 2η Σύναξη Ποιητών

 Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

2 Μαρτίου 2016, 6.00 μμ – 10.00 μμ

Το Grammar School Nicosia, το Literary Society του European University Cyprus με την στήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού διοργανώνουν την Δεύτερη Σύναξη Ποιητών στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, Αίθουσα Ωμέγα

Προλόγισμα Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου, Β. Διευθύντρια
The Grammar School Nicosia
 Χαιρετισμός Δρ Σταύρος Καραγιάννης, Associate Professor and Managing Editor of Cadences: a Journal of Literature and the Arts in Cyprus
European Universtity Cyprus
 Χαιρετισμός Δρ Νάντια Στυλιανού, Ανώτερη Μορφωτική Λειτουργός
Πολιτιστικές Υπηρεσίες, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού
 Παρουσίαση περιοδικού Cadences και cd 24 ποιητών της σύγχρονης κυπριακής ποίησης
από τον Δρα Σταύρο Καραγιάννη
 Μελοποιημένη Ποίηση Γιώργου Σεφέρη, τιμούμε την μνήμη του 45 χρόνια από τον θάνατο του και Οδυσσέα Ελύτη, από μαθητές του Grammar School Nicosia. Δίδαξε ο καθηγητής Μάριος Χαραλάμπους
Απαγγέλλουν με αλφαβητική σειρά οι ποιητές της Πρώτης και Δεύτερης Σύναξης

Nafia Akdeniz
Zeki Ali
Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Δημήτρης Γκόγκας
Αγγέλα Καϊμακλιώτου
Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης
Gürgenç Korkmazel
Μαρία Παπαστεφάνου
Μαρία Σιακαλλή
Ειρήνη Σιδερά
Αντρέας Τιμοθέου
Βασίλκα Χατζήπαπα
Χρήστος Χατζήπαπας
Neşe Yaşın

Αλεξάνδρα Γαλανού
‘Αννα Κουππάνου
Λίλη Μιχαηλίδου
Γιώργος Μολέσκης
Νόρα Νατζιαριάν
Νάσα Παταπίου
Μόνα Σαββίδου Θεοδούλου
Αθηνά Τέμβριου
Νένα Φιλούση
Γιώργος Χριστοδουλίδης
Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου

 30 λεπτά Διάλειμμα
 Δεύτερος κύκλος απαγγελίας και συζήτηση με τους ποιητές

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

Παράξενο ... Άντης Περνάρης

Αντικαταστήσανε με "νέο" 
τους λαμπτήρες της οδού Σαλαμίνος
πόσο άσπλαχνο είναι το άπλετο φως 
τα σπιτάκια δεξά και τα δένδρα ζερβά
έχουνε χάσει τη γοητεία τους 
και τα ζευγαράκια την άνεσή τους.
Πόσο παράξενο, ο πολιτισμός να καταστρέφει το πολιτισμένο 
                                                      κρυφτούλι της αγάπης 
που παίζεται στις γωνιές των καλυβιών 
και στις σκιές των ευκαλύπτων!

Περιτελλομέναις ώρες 1969

Το εργαστήρι του γλύπτη

ανοίγω την μικρή πόρτα
μπαίνω στη
σιωπή,

ρυτιδωμένες πατωσανίδες
αναπνέουν, βρίσκομαι
στο κατάστρωμα παλιού
καραβιού, το φωτίζει
από ψηλά χάδι αγίου,

τα γύψινα αγάλματα
στο ράφι
γίνονται πουλιά,
πετούν στο δρύινο τραπέζι,
στις λιγνές γυναικείες
παρουσίες που έχουν
τους λαιμούς κύκνων,

ο μικρός κένταυρος
στριφογυρίζει
το αλογίσιο σώμα του
υψώνεται στον ουρανό
προσευχή,

όλα μέσα στην ώρα της φυγής
και στέκω απροσκάλεστος
στα άδυτα της ψυχής του…

Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2016

Το μόνο... / Χαμπουλίδης Δημήτρης

Το μόνο που φοβάται ο θάνατος
                                       είναι η αιωνιότητα.
Κι η αγάπη μας είνια το φόβητρο  του θανάτου, 
                                       αγαπημένη. 

                                                                            περιοδικό "Πνευματική Κύπρος" 1979
                                                                             Δημήτρης Χαμπουλίδης 

Περπάτησε / Χαμπουλίδης Δημήτρης

Περπάτησε να δεις πως να προσκυνώ 
                                         τα βήματά σου.
Διάταξέ με να δεις πως μπορώ να σου φέρω 
                                         τ΄ αθάνατο νερό! 



Δημήτρης Χαμπουλίδης 

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2016

Βήματα στην άμμο / Γιαννίδης Λευτέρης

Τα βήματά μου εχάραξα στην άμμο
στοχαστικά περνώντας μιαν αυγή
μα ήρθε γοργά ένα κύμα και τα σβει
τα βήματα που εχάραξα στην άμμο...


Βήματα στην άμμο: 1937

Αρνησίπατρις: ποίημα του Κώστα Λαβίθη

Ο Τζώννυ από το Λίβερπουλ κι ο Ζαν απ’ τη Λυών,
o Tζων από το Σίδνεϋ κι ο Γιάννης απ’ τη Σκάλα,
όλοι φαντάροι γελαστοί, μια νύχταν είχαν γνωριστεί
μέσ’ στην Καντίνα του στρατού και κέφια είχαν μεγάλα.
*
Ο Ζαν κι ο Γιάννης τ’ αγγλικά τα ξεύρανε καλά-κακά,
κι ο Τζων κι ο Τζώννυ ξεύρανε τις μπύρες να κερνάνε·
―Εβίβα, εβίβα βρε παιδιά, με μια και μόνο μια καρδιά
τέσσερις χώρες έσμιξαν απόψε και γλεντάνε.
*
Πάνω στη ζάλη του ποτού βγάζουν το μέλλον τους ατού,
και την παρέαν ερώτημα ζωηρό την καταπιάνει:
Σαν του πολέμου η συφορά τελειώσει κι όλοι με χαρά
βρεθούμε στις πατρίδες μας― καθένας τι θα κάνει;
*
Ο Τζώννυ πρώτος τούς λαλεί μ’ αισιοδοξία ριγηλή
ότι μεγάλο ένα γκαράζ στο Λίβερπουλ θα ιδρύσει,
κι ο Τζων με πόζα ταιριαστή λέγει, είναι γυιός εφοπλιστή
και του μπαμπά του την δουλειά σαν πάει θα συνεχίσει.
*
Και το κασκέτο ενώ πετά, λέγει κι ο Ζαν τραγουδιστά,
θα ξαναπιάσει στη Λυών την τέχνη του την ίδια
και σα ρεφραίν αναφωνεί ότι επιστάτης θα γινεί
στο πιο παλιό εργαστάσιο που κάνει κεραμίδια.
*
Και να, του Γιάννη πια η σειρά έρχεται, κι όμως συφορά!
Καθένας τότε μ’ έκπληξη πολλή τον αντικρύζει
ναν’ στις παλάμες του σκυφτός, ο τόσον εύθυμος αυτός,
κι ως από λύπη ξαφνική, μεγάλη, να δακρύζει.
*
―Γιάννη, τι έχεις; Τον ρωτούν κι απορημένοι τον κοιτούν.
―Γιάννη μας, έλα, σύνελθε. Τα κέφια σου μη χάνεις.
Χάιτε λοιπόν, πες μας κι εσύ, σαν στην πατρίδα τη χρυσή
ξαναβρεθείς ελεύθερος πολίτης, τι θα κάνεις;
*
Μα ο Γιάννης είχε πια μπλεχτεί με κάθε ανάμνηση φριχτή
της Κύπρου, που το κέφι του το εκάναν να τουμπάρει.
Κι όλοι τους ξάφνου ακούν εκεί, μιαν ικεσία σπαραχτική:
“Αδέλφια μου, ένας από σας στη χώρα του ας με πάρει”.
*
Γύρω απ’ τον Γιάννη τρέξανε συνάδελφοι καμπόσοι

μ’ απ’ όλους μόνο οι Κύπριοι τον πόνο του είχαν νιώσει

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2016

Υπόλοιπο Λογαριασμού: Ποιητική Συλλογή της Νένας Φιλούση. Εκδόθηκε το 2008 (μικρό απόσπασμα)


Προφητεία


Στις παρυφές της αυτάρκειας
το αίμα που ξοδεύεται
έχει σημασία και έκταση
όσο να γίνουμε κυανοί ή ολοπόρφυροι
στο ποίημα που πάλιωσε και τη ζωή μας την τόση.
Ας έρθει όμως πρώτα φως και βλέπουμε.
Η δεύτερη εποχή των σωμάτων
αρχινά πρωί καλοκαιριού
θαρρείς πάμφωτο.
Αλλά οι βροχές αργούν.



Καημός


Μικρό συννεφάκι σαν το λευκό στον ύπνο
και γαλάζιο φορτηγό που κατεβαίνει
πατώντας αθόρυβα σε αλήθειες
ασυνείδητες
σαν άγγελος.
Αυτός που είναι καραβάκι μου
ζωντανός αλλού φέρνε μου
χαμένος τάχα
από το φως και άτολμος
φέρνε μου, άγγελος σ’ όλα.
Ας έκανα μια λέξη ωραία
ξελογιάστρα, ηδονικιά, να τον κρατήσω.
Όχι για πάντα
Για όσο ζω στο χρώμα.

Κανονισμοί ασφαλείας


Είναι πονηροί λένε οι καιροί
καθώς οι φίλοι των ανέμων αλλάζουν τη φορά μας.
ανίδεοι εντελώς κάθε σωματικής επαφής ή δικαίου
που ακόμα κι αυτό μεροληπτεί
εις βάρος του εαυτού του.
Όσο για τους δρόμους που κλείσανε
βγήκε ανακοίνωση:
Θα παίρνουμε την εκτροπή
και θα μιλάμε μόνο στο τηλέφωνο.
Για το καλό μας.

Αντινόμος


Στις μικρές νυχτερινές συναυλίες
και στα υπαίθρια θέατρα.
στις γωνίες των σχολείων
και στο ημίφως του έρωτα μόνο
επιτρέπεται το κάπνισμα.

Αισθήσεις προς μνήμη


Αιχμάλωτος ο καιρός που εγκλωβίσαμε
μάτια και στόμα
στη λευκότητα του έρωτα
εδώ κι αλλού
αιχμάλωτος κι ο πόνος.
Τι πήραμε, τι δώσαμε σε ημερομηνίες λιτές
μικρές οδύσσειες στα φανάρια και στις διαβάσεις.
Αιχμάλωτος παραμένει ο έρωτας και πού τελειώνει
ό,τι θαρρείς πως πέρασε απ’ τη γεύση μας μονάχα
κι αλυσοδέθηκε στο νου.